گاهی مشکلات روانی آرام و بی‌صدا شروع می‌شوند: بی‌انگیزگی، خستگی مداوم، افت تمرکز، حساسیت بالا یا نوسان‌های خُلقی. گاهی هم اضطراب به شکل نگرانی‌های پیوسته، بی‌قراری، حمله‌های اضطرابی یا علائم جسمی خودش را نشان می‌دهد. بعضی وقت‌ها هم فشار زندگی آن‌قدر طولانی می‌شود که بدن وارد یک چرخهٔ فرسودگی می‌شود؛ جایی که ذهن و جسم هم‌زمان درگیرند و موضوع فقط «حال بد» نیست، بلکه کیفیت زندگی، رابطه‌ها و عملکرد روزمره را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

در چنین شرایطی، روان‌درمانی می‌تواند فضایی امن باشد برای اینکه مسئله را دقیق‌تر ببینیم، الگوهای تکرارشونده را شناسایی کنیم و به جای جنگیدن با نشانه‌ها، قدم‌به‌قدم به سمت تغییرهای پایدار حرکت کنیم.